نظر | میت رامنی در حال اختراع سیاست هایی برای یک حزب فانتزی GOP است

سال گذشته، سناتور میت رامنی از یوتا، به‌عنوان جایگزینی برای گسترش موقت اعتبار مالیاتی کودکان تحت طرح نجات آمریکایی پرزیدنت بایدن، طرحی را ارائه کرد که به هر خانواده کمک می‌کند تا حداکثر 350 دلار برای هر کودک برای کودکان 5 سال و کمتر و 250 دلار کمک کند. به ازای هر کودک برای کودکان 6 تا 17 سال. ساده، سخاوتمندانه (شامل پرداخت قبل از تولد نیز بود) و – حداقل روی کاغذ – موثر بود. به گفته مرکز Niskanen، که به طرح این پیشنهاد کمک کرد، طرح رامنی فقر کلی کودکان را تقریباً یک سوم و عمیق ترین فقر کودکان را به نصف کاهش می دهد.

جمهوری خواهان از آن متنفر بودند. همکارانش در سنا، مارکو روبیو و مایک لی، طرح رامنی را به عنوان “کمک رفاهی” محکوم کردند و خواستار سیاست های “حامی کار” برای کمک به خانواده ها شدند. سناتورها گفتند: «یک بخش اساسی از طرفدار خانواده بودن طرفدار کار است. “کنگره باید اعتبار مالیاتی کودکان را بدون کم کردن مسئولیت والدین برای کار برای تامین نیازهای خانواده خود افزایش دهد.”

رامنی، که به بسته نجات بایدن رای منفی داد، به هیئت قرعه کشی بازگشت و اخیراً از نسخه کمتر سخاوتمندانه طرح خود با هدف جلب حمایت جمهوری خواهان در سنا رونمایی کرد. در این تکرار، که شکاف باقی مانده از انقضای توسعه بایدن در دسامبر را پر می کند، یک خانواده دارای فرزند باید حداقل 10000 دلار در سال درآمد داشته باشد تا واجد شرایط دریافت اعتبار کامل باشد. در زیر آن، این مزایا به طور متناسبی مقیاس می شود که خانواده ای که سالانه 5000 دلار درآمد دارد 50 درصد از اعتبار را دریافت می کند. فقیرترین خانواده ها کمترین مزایا را دریافت خواهند کرد.

این نسخه از کمک هزینه کودک، برای استفاده از زبان منتقدان محافظه کار قبلی رامنی، «به کار پاداش می دهد».

و با این حال نشانه کمی وجود دارد که بیش از یک گروه نمادین از قانونگذاران جمهوری خواه به پیشنهاد اخیر رامنی علاقه مند باشند. هیچ اشتهایی برای آن وجود ندارد. برای اکثریت قاطع جمهوری خواهان کنگره، تصویب یک کمک هزینه جدید فرزند، کاری نیست که برای انجام آن به واشنگتن آمده اند. (با این حال باید گفت که در غیاب فیلیباستر، آن گروه نمادین از جمهوری خواهان به اضافه اکثر دموکرات ها برای تصویب لایحه رامنی یا چیزی شبیه به آن کافی است.)

واکنش خصمانه و سپس بی‌تفاوت به کمک هزینه فرزند رامنی از سوی همکاران جمهوری‌خواهش – و همچنین غیبت تقریباً کامل قانون اساسی طرفدار خانواده از سوی قانون‌گذاران محافظه‌کار – چیز بسیار مهمی را در مورد آینده آرمان حامی زندگی در حزب جمهوری‌خواه به ما می‌گوید. . اما شاید کاملاً آنطور که شما فکر می کنید نباشد.

در چند هفته پس از لغو دادگاه عالی Roe v. وید، برخی از محافظه کاران و مخالفان سقط جنین، همانطور که الین گادفری در آتلانتیک گزارش داد، ابراز امیدواری کرده اند که جنبش و حزب سیاسی آنها توجه خود را به رفاه مادی مادران، خانواده ها و کودکان معطوف کند. تا اینجای کار به نظر می رسد این امید نابجاست.

به نظر می‌رسد اکثر قانون‌گذاران جمهوری‌خواه و فعالان ضد سقط جنین، آزادانه، هر سیاستی را که می‌خواهند در مورد سقط جنین دنبال کنند، بر تصویب محدودیت‌های شدید جدید بر استقلال باروری و ایجاد حمایت‌های گسترده برای «زندگی جنینی» متمرکز شده‌اند.

قوانین محرک و قوانین قبلی قبلاً سقط جنین را در حدود 12 ایالت غیرقانونی اعلام کرده است. قانونگذاران در میسوری و تگزاس می خواهند قوانینی را تصویب کنند که ممنوعیت های آنها را در سراسر ایالت ها گسترش دهد تا ساکنانی را که برای سقط جنین به ایالت های دیگر می روند مجازات کنند. جمهوری‌خواهان کارولینای جنوبی نیز پیش‌نویس قانونی را تهیه کرده‌اند که تمام سقط جنین‌ها را به جز جلوگیری از مرگ مادر ممنوع می‌کند و هر کسی را که برای ایجاد سقط جنین غیرقانونی توطئه کند یا به آن کمک کند، تحت پیگرد قانونی قرار می‌دهد. و یک لایحه اوهایو “شخصیت” و حقوق قانونی “همه افراد متولد نشده انسان از لحظه لقاح” را به رسمیت می شناسد.

چیزی که به این زودی در هیچ مجلس ایالتی تحت رهبری جمهوری خواهان تصویب نمی شود، لایحه هایی برای کاهش هزینه های فرزندآوری و تربیت فرزند است. حداکثر، چند ایالتی که سقط جنین را ممنوع کرده یا خواهند کرد، مراقبت های پس از زایمان را تحت Medicaid گسترش داده اند. اما هیچ برنامه اساسی برای بهبود پوشش یا ارائه مزایای جدید وجود ندارد. به عنوان یک موضوع عملی، سیاستمدار طرفدار رفاه و ضد سقط جنین، حداقل در حزب جمهوری خواه وجود ندارد.

همبستگی سیاسی در واقع همان چیزی است که انتظار دارید باشد. به عنوان یک قاعده، ایالت هایی که سخاوتمندانه ترین شبکه های ایمنی و برنامه های ضد فقر را دارند، همچنین ایالت هایی هستند که بیشترین دسترسی را به سقط جنین و سایر خدمات بهداشت باروری دارند. ایالت هایی که محدودترین قوانین سقط جنین را دارند نیز، به عنوان یک قاعده، ایالت هایی هستند که کمترین کار را برای خانواده ها و کودکان به عنوان موضوع سیاست عمومی انجام می دهند.

راه دیگر برای ایجاد این ارتباط صرفاً نگاه کردن به نقشه ایالت هایی است که همچنان از گسترش Medicaid تحت قانون مراقبت مقرون به صرفه خودداری می کنند و آن را با نقشه ایالت هایی که سقط جنین را غیرقانونی (یا عملاً غیرقانونی) می کنند مقایسه کنید. همپوشانی متناسب با الگو است.

این فاصله – بین لفاظی “زندگی” و واقعیت حاکمیت محافظه کار جمهوری خواه – فقط شبیه ریاکاری به نظر می رسد. در حقیقت، کاملاً سازگار است.

دلیلش این است که آرمان جمهوری خواهان برای دستور کار «حامی خانواده» بر سلسله مراتب سنتی بسته شده است. استقلال باروری، تا و از جمله حق سقط جنین، سلسله مراتب جنسیتی را تضعیف می کند. و شبکه امنیت اجتماعی – به ویژه شبکه ای که مستقیماً به مادران و کودکان گسترش می یابد – نظم اجتماعی ترجیحی محافظه کارانه خانواده های منزوی و اتمیزه شده را تضعیف می کند که از طریق نظم و انضباط بازار در خط نگه داشته می شوند.

اگر هدف مخالفان و سیاستمداران سقط جنین تشویق به زندگی و ارتقای خانواده است، بله، علایق و اولویت های آنها در تضاد با اعمالشان است. اما اگر هدف، جهانی سفت‌تر و سلسله مراتبی‌تر از اقتدار پدرسالارانه بی‌فرجام باشد، خوب، کارها تقریباً طبق برنامه پیش می‌رود.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم